hiç olmamış gibiyiz sanki
yokuz artık.
kalmadı hiçbir şey.

nefesler tutuldu.
zaman her zamanki gibi yine baş rolde
ama hiç renk vermez.

gözyaşları,
yalnızken daha çok akar.

hiç gülümsemedi yüzümüz.
çünkü gülecek bir anımız olmadı hiç.

kendince biriydi o.
öylesine, sıradan biri işte.
ama hayat bu deyip geçemiyoruz ki.

ulaşmaya çalışıyoruz zamana,
ve ana...
hem de koşulsuzca.

ama yok işte.
ses yok artık.

sussan yara,
konuşsan başka bir yara.

silinmiş resimler eskilerden.
kayıt da yok artık.

sen yoksun.
ben yokum.
biz yokuz artık.
yok.

sanki hiç gelmemiş,
hiç yaşamamış gibiyiz.

onca var içinde
kaybolduk.

yokluktan mı yok olduk,
yoksa
varlığın ortasında mı
eridik sessizce?

bilemedik.
anlayamadık bir çok şeyi.

ne dersin...
yitip giderken biz,
sessizlikler içinde...
acaba uyanır mıyız bir daha.

belki başka bir sabahın koynunda.

biz...
o yokluklara rağmen
hala varmışız.
yok gibi...
*
Mehmet Demir
27719