biri var eden,
diğeri yok eden.
biri tene suyu eken,
diğeri toprağa çöken iki amansız güç.


''insan, hayatı boyunca
iki büyük körlüğün arasında yürürmüş'' dedi şiir.

biri aşkın o gözü karartan, ölümü yok sayan,
kendi cennetinden başka hiçbir felakete kulak kabartmayan umursamazlığı..
diğeri ise ölümün arkasında bıraktığı aşkları, yarım kalmış cümleleri
ve o aşka ev sahipliği yapan mahalli umursamayan soğuk vurdumduymazlığı.

aşk, ölümün dilinden anlamaz
çünkü anlarsa yaşayamaz.
ölüm, failini ve mahallini bilmek istemez
çünkü bilirse kıyıp da gelemez.

''gerçek, insanı ikiye böler''

iki parçayızdır aslında.
bir yanımız alabildiğine aşk;
bencil, tutkulu, ölümsüz olduğunu sanan o mağrur tarafımız.
diğer yanımız ise baştan ayağa ölüm;
faniliğin bilincinde toprak kokan, teslim olmuş tarafımız.
iki zıt kutup ve tek bir gövde.

''fakat bu bölünme bir yanılsamadır'' diyor şair.
yaşam bizi ikiye bölmüş gibi görünse de,
o son perdede hesap yeniden teke düşer.
bu hayattaki en yalın en kaçınılmaz gerçek;
“kaçamamaktır.”

aşkın sarhoşluğuna sığınsak da,
ölümün soğukluğuna sırtımızı dönsek de,
sonunda ne aşk kalır savunacak,
ne de ölüm kalır kaçacak.

aşk ölümün dilini öğrenseydi
belki bu kadar cesur olamazdı.
ölüm failini tanısaydı,
belki bu kadar adil olamazdı.


sevgili şairimin şiir dili
o alışılmışın güvenli topraklarında yürümeyi reddeden,
kelimeleri yüksek bir ipin üzerine çıkarıp orada hiç kimsenin cüret edemediği figürler sergileyen bir cambaz gibi adeta.

bir adım sağa kaysa,
şiir anlaşılmaz bir kelime yığınına,
soyut bir kargaşaya dönüşecek.
bir adım sola kaysa, sloganlaşacak, sıradanlaşacak
ve büyüsünü yitirecek.

şair dediğin harfleri takla attıran,
sesleri birbirine çarptırıp kıvılcım çıkaran
ve en sonunda bize
"ben bu kelimeyi daha önce hiç böyle duymamıştım" dedirten bir denge ustasıdır.

tıpkı senin gibi
eyvallah İmbat şair.
selam yollamıştım geldi dimi :)