Çok güzel ve çok anlamlıydı


Yüreğinize sağlık🙏

Bir gün toprak deniz bulutlar siyah beyaz
dile gelseydi eğer
belki de insanın yüzüne bakıp şöyle derdi;
/
Ey üzerimde yürüyen yolcu!
Ben sana ekmek verdim, gölge verdim, mezar oldum, yuva oldum.
Sen ise bana hırslarını gömdün, kinlerini ektin.
Oysa ben her baharda oğullar veriyorum, çiçek açmayı biliyorum.
Sen neden '' insan'' olmayı öğrenemiyorsun? Bana düşen her tohum filizlenmek için çabalar da sana düşen her gerçek neden vicdanında kurur gider?

/-
Ben binlerce yıldır kıyıları döverim ama hiçbir kayaya kin tutmadım.
Hiç bir kıyıda bana kin tutmadı.
Her çekilişimde affetmeyi, her gelişimde yeniden başlamayı öğretirim. Sen ise bir kırgınlığı yıllarca içinde saklayıp kendini zehirliyorsun.
Bak bana; derin olmak için karanlık olmak gerekir mi?
Mavi kalmak da bir ahlaktır.

/-

Biz yükümüz ağırlaştığında yağmur oluruz. Siz ise yükünüz ağırlaştıkça taş kesiliyorsunuz. Oysa ağlamak da arınmanın bir yoludur. Biz toprağa rahmet taşırız, siz neden birbirinize merhamet taşıyamıyorsunuz? İçinizde biriken fırtınaları yağmura çevirmeyi öğrenseniz, yeryüzü çok daha güzel bir yer olmaz mıydı?
/-

Rüzgâr söze karışırdı sonra.

Ben hiçbir dala sonsuza kadar tutunmam. Geçmeyi bilirim. Siz ise geçmesi gereken şeyleri ömür boyu omuzlarınızda taşıyorsunuz. Bırakmayı öğrenmeden hafifleyemezsiniz.
/-

ve Gece;
Gece belki de en sessiz ama en ağır cümleyi kurardı.
Ben karanlığım diye benden korkuyorsunuz. Oysa asıl karanlık ışığı içinde söndürmüş kalplerdedir. Benim sabahım var. Peki ya sizin?
/-

Sonra beyaz derdi ki;
Ben kendi sonumu izliyorum. Siyah bir gölge gibi üzerime çöktü ve ben onun karanlığında yok oluyorum. Masumiyetimin eceli sizin o doymak bilmeyen hırsınız oldu.

Siyah;
Beni suçlamayın. Ben doğuştan karanlık değildim.Siz beyazın üzerini kirletip beni var ettiniz. Şimdi kendi yarattığınız o karanlığın içinde beslenemeyen ve aç kalmayı yeğleyen sizlersiniz,
/-


Sonra hepsi hep bir ağızdan şöyle derdi;
Ey insan! Biz yaradılışımıza sadık kaldık. Toprak olmaktan vazgeçmedik, deniz maviliğini terk etmedi, bulut yağmuru unutmadan yaşadı. Renklerin her biri masumdur.
Sen ise kendin olmaya bu kadar yakınken neden özünden bu kadar uzak düştün?


Eyvallah İmbat şair.

Arındıkça kirlenen bir dünyada
göğe sürülmüş o lekeyi ve kanayan masumiyeti böyle keskin imgelerle yüzümüze vurmak büyük cesaret
Sözün gölgesine saklanmamış doğrudan hakikatin koyuluğuna dokunmuş kalbiniz
Kaleminize bu sarsıcı ve puslu derinliğe sağlık
Tebriklerimle

GÜZEL ETKİLİ SAMİMİ VE KESKİN çok beğendim kutluyorum.