Doğumun bile bir devam cümlesi var.
Anne rahmi ilk yaratılışın ilk virgülüdür.
Yani ilk demin başladığı yer.
Dünya ise virgülden sonra gelen ikinci cümleden ibarettir.
Bitiyor mu?
Hayır.
Dünya da bir virgüldür,
içindeki her şeyi ile. Sonrası da var çünkü.

Sakın ola ne alaka deme dostum 😊
Demini bulmadan hiçbir şey tamamlanmıyor.
Çay aceleye gelmiyor
Toprak aceleye gelmiyor
Ağaç, meyve, yağmur, deniz, insan...
Hiçbiri aceleye gelmiyor.

Kâinatın en büyük ahlakı beklemektir.
Bir tohum toprağın karanlığında sabretmeyi öğrenmeden başını güneşe uzatabilir mi? uzatamaz.
Deniz binlerce yıl taşlara kıyalara çarpa çarpa mavi olmayı öğreniyor.
Bulut yükünü ağırlaştırmadan rahmet olamıyor.

İnsan neden olsun ki, öyle değil mi sevgili dostum.
Bütün felaketimiz mevsimini beklemeyen çiçekler gibi yaşamaya kalkışmamızdandır belkide.


Aşka gelince;
Aşk, iki yalnızlığın aynı rahmete doğru secde edebilmesidir.

Çünkü sevmenin en olgun hâli, "ben" kelimesinin yorulup "biz" diye dinlenmesidir.

"Biz"...
Ne kadar küçük bir kelime değil mi.

Evler onunla kurulmuştur.
Dualar onunla çoğalmıştır.
Sofralar onunla bereketlenmiştir.
be yalnızlık,
ilk kez onunla kendi sesini unutmuştur.

Nokta bitirir.
Virgül umut bırakır.
İşte bunun için yaratılışın dili noktalardan çok virgüllerle yazılmıştır.
Mevsimler virgüldür.
Yağmurlar virgüldür.
Ölümler bile virgüldür.


Şimdi anlıyorum...
Sen ona deniz getirmemişsin.
Beklemeyi getirmişsin.
Bulut getirmemişsin.
Rahmeti getirmişsin.
Kır çiçekleri getirmemişsin.
İsimsiz güzelliklerin de açabileceğini göstermişsin.

ve en çok da "biz"i getirmişsin.
Aynı göğün altında onunla birlikte göğü seyredebilmek için.


Hem hasret,
hem umut,
hem teslimiyet,
hem de yaklaşan bir vuslatın müjdesi var
diyelim
ve şimdilik bir virgül koyalım söze,

eyvallah dostum