Beyazıt’ın gölgesinde bir masa,
Dört dost oturmuş çayların başında.
Hukuk kitapları kadar ağır değildi günler,
Gençlik vardı konuşmaların arasında.
Mesut bakardı bir kez, unutmazdı gördüğünü,
Sokakları, yüzleri, eski bir kapının rengini.
Şimdi Elazığ’ın yollarında gezerken belki,
Taşıyordur o günlerin sessiz izlerini.
Turabi’nin gönlünde hakkın terazisi,
Eğrilene karşı dik duran bir sesi.
Kendi davasını kendi takip eder şimdi,
Adalet arayışıdır hayatın nefesi.
Kazım’ın önünde yeni nesiller büyür,
Her öğrenciyle bir başka umut yürür.
Bir sınıfta anlatılan bir cümle bazen,
Yıllar sonra başka hayatlarda sürür.
Ben ise eski dükkânda, eski işimin başında,
Siviçler, sensörler rafların arasında.
İşler eskisi gibi değil belki bugün,
Ama dostluk duruyor hâlâ hatıraların yanında.
Yıllar geçti Beyazıt’tan Datça’ya kadar,
Kiminin saçı ağardı, kiminin yolu uzar.
Fakat bir fotoğraf açılır da önümüze düşerse,
2013 birdenbire yeniden yaşar.