Terinos’a karısı dedi: "Sil şu saçının başının tozunu,
Üzerinde yolun izi, Dağın toprağı duruyor."
Terinos güldü: "Hatun, Boğanın boynuzu çamursuz olmaz.
Ömür dediğin, Biraz toz, Biraz çamur, Biraz da rüzgâr kokusudur."
Karısı başını salladı, "Sen de her sözü şiire çevirirsin."
O sırada kapıdan bir eşek geçti. Düğüne davet edilmiş.
"Eşeği düğüne çağırmışlar, ’Semerimi de alıp geleyim,’ demiş.
" Belki su taşımak gerekir.’"
Terinos kahkahayı bastı:
"İşte Anadolu aklı budur. Herkes düğünde oynamaya gider, Bazısı da işe yaramanın derdindedir."
Sonra boynuzundaki tozu eliyle yokladı.
"Varsın biraz toz kalsın," dedi.
"Tozsuz boynuz olmaz,
İzsiz ömür olmaz.
Yeter ki gönül kirlenmesin.
Toprak bulaşır,
Rüzgâr alır götürür.
Ama insanın kalbine yapışan kibri hiçbir yağmur temizlemez."
Knidos’un rüzgârı esti.
Terinos sustu.
Boynuzunda biraz toz,
Gözlerinde biraz deniz,
Gönlünde koca bir Anadolu vardı.