I
(tende ister düşleri)

Mümkünse ört pencerelerini gerçeğin
Çıkarma maskeni
Biliyorum son değil bu
Benden sonra da
Nice aldanan ve aldatan olacak.

Mümkünse duyma kapı gıcırtılarını
Sesimde, gizli yalnızlığımın derin sırları
Bırak kemirmeye devam etsin
Fındık faresi kanepenin ahşabını
Benden sonra da
Nice sağırlar gelip geçecek

Mümkünse yakma lambayı
Bir mum aydınlığı yeter
Derin kalyonlara dökülür
İçimden süzülen gölgeler
Benden sonrada
Nice yön bilmezler düşecek yollara

II
(Ruhun açlığı doymak bilmez)

Mümkünse yık duvarlarımı
Yağma etsinler bedestenlerimi, hanlarımı
Sadece terimle kardığım cümleler kalsın geriye
Ne kadar zindanım varsa kır kilitlerini
Boşalt bütün hücrelerini
Ve aşklar nefes alsın güvercin kanadında
Bir de ahşabı kemirilmiş kanepe
Onu da yak orta yerde.

Mümkünse anla
Ben aydınlanmayan karanlığın bir dalıyım
Bedenim Anadolu coğrafyası
Kederim coğrafyanın da ötesi
Bütün bulanık sular benden akar çeşmelere
Ben de başlar ve ben de tükenir
Oysa bütün gümrah nehirler.

III
(Daima bir orta yol bulunur)

Bir büyük han kaderidir hayatın
Açılır ahşap işlemeli kapısı
Eski zamanlardan kalma
Taş plaklar çalınır başucumda
Istırabın en koyusundan aşk notaları serpilir
Saçların çözülür rüzgara
Rüzgarlar içime dolar
Pencereler de tuhaf gölgeler belirir


Sinan YILMAZ