Gezdim bu alemi, seyran eyledim,
Dostluğun yolunda, durdum boşuna.
Çok insan tanıdım, kardeşim dedim,
Bu yolda boş hayal, kurdum boşuna.

Güzel dünyamızda, neşe kalmadı,
Dürüsten sahtekar, hiç ders almadı,
Dostlar dost kapımı, asla çalmadı,
Çoklarına selâm, verdim boşuna.

Dünyamızı sarmış, tonlarca mikrop,
Vücuttan çıkmıyor, günlerce mikrop.
Çevremizde yaşar, binlerce mikrop,
Şeytanı gözünden, vurdum boşuna.

Yüreğim efkârdan, kederden bıktı,
Yaşadığım hayat, beni çok sıktı.
Doğruluk yolunda, çok kanım aktı,
Kanayan yaramı, sardım boşuna,

Kimi defa bazen, yolumdan saptım,
Dostluğu dondurdum, şifayı kaptım.
Bende yaşantımda, hatalar yaptım,
Gerçek dost kalbini, kırdım boşuna.

Gördüm üç beş kişi, kılıyor namaz,
Bekledim Mevlâ’ma, etsinler niyaz.
Baktım ki çoğusu, cahil beynamaz,
Bunlara din dersi, sordum boşuna.

Kardeşim bildiğim, düşmanım oldu,
Ben Şair Aydın’ım, gözlerim doldu.
Tazegül’üm dostlar, sarardı soldu.
Kendimi çok fazla, yordum boşuna.

Şair Aydın Tazegül