Gözbebeklerin susuyordu ben, konuşuyordum.
Sessizce uzaklaştın yanımdan
Ben çocukça çırpınıyordum ardından.
En son kaşlarının kalkışmalarında sınıyordum sabrını, öksüz düşlerim sensizliğin düşlerinde kavuşmaları yaşıyordu.

Tüm tepkilerin kabulüm.
Acılarını da koy acılarımın üstüne.
Hatta, en kötü anılarını, mutsuzluklarını yükle.
Cansız meta olduğumu farzet meselâ
Tüm kirlerinden arın, at üzerime kötü olan ne varsa

Sevmenin suç olduğunu öğrettin bana ya, neyse!
Tüm ihtimalleri denemiştim sana dönüş yolunda ama ihmallerinde yitip gitti tüm uğraşlarım.
O yüzden sensizliğin sessizliğine terk ettim bendeki seni.

Kibirini süsleyen güzel bakışlarınıda özlemiyorum artık. Ağaç dalındaki yuvasından düşüp uçmayı öğrenemeyen kuş yavrusunun hayal kırıklığı var.
Sevgiye açılan kanatlarımın fırtınalarda savruluşları da nafile bir çaba artık.

Şimdi sensizlikte acı vermiyor artık.
Uzaktan uzağa izliyorum mutlulukları.
Yaşamın içinde mutluluğun mutlak son olmadığını öğrettin bana.

Belli ki her şeyi abartılı yaşıyorum ben.
Duygu yoğunluğunda boğuyorum kendimi.
Hayalperest yanım o kadar güçlü ki,
Denizin ufkunda sana beyaz elbiseler giydirip
Hayalinde avunuyorum.

Ne kadar da aldatıcıymış gözlerindeki parıltılar.
Gözlerindeki nuru ben gün doğumu zannedip ne güzel düşler kurmuştum gözlerinin gizeminde kaybolurken. Ama olsun!
Bu dünyada baki kalan ne var ki.

Çocukça bir aldanıştı benimki.
Gözlerine ram olup, güzelliğinde yitip giderken.
Sahi hiç mi sevmedin beni!
Ben aşkın harında yanmayı göze alırken.