Mevla’m bir can verdi de , çekilmez oldu...
Düştük kuru soğana...hep bakar olduk
Kuru ekmeğe , simit , çaya...peynire , yağa
Bilmem söylesem mi , söylemesem mi....?

Mevla’m bir can vermiş , taşıması zor..
Mevla’m üç çocuk vermiş , doyurması zor...
Yoksulluk bir acı , yüreğimde yanan kor..
Bilmem söylesem mi , söylemesem mi....?

Bunları yazar , çizerimde , cevabı çoktur..
Aç insanlara dönüp de bakan , vekil yoktur...
Kıyamet gününde çalanın , hesabın işi poktur...
Bilmem söylesem mi , söylemesem mi....?

Doyanlar doymuş da...çatlamış , garip ne yapsın...
Açın halinden kim anlar , mizanda toklar mı baksın..
Bu bozuk düzeni , fırıldaklar , topaçlar mı yönetsin..
Bilmem söylesem mi , söylemesem mi...?

Gözyaşım sel gibidir akar , çağlar derinden...
Zalimin zulmü bitmez , akar doğduğu yerden..
Böyle mi yazıldı çirkeflik , bu...Firavun’un kaleminden...
Bilmem söylesem mi , söylemesem mi....?