Ey aşkının ateşiyle,
Yana yana,
Kül olan sevgili...
Sanırdım ki,
Cefa,
Benim adım...
Küllerinden,
Doğan Kaknüs,
Benim...
Peki sen nesin,
Ey sevgili?
Yıllarca,
Köz olup,
Gam izhar eylemeyen.
Yanıbaşındaki,
Sevdiğine,
Hasretle bakan,
Sen.
Hicranın ateşine
Nasıl dayandın?
Sinende,
Dövülen korlara,
Gözyaşlarından mı,
Su verdin?
Yalnızlığın,
Vahşetinden,
Gecelerin,
Kimsesizliğinden,
Nasıl sağ çıktın?
Başını,
Koyduğun secden,
Elini açtığınsa,
Rabb’im...
İbrahim’e,
Gül olmuştu,
Ateş.
Serin ve selametli.
Duam o ki,
Sana da,
Yetişmiştir,
Rahmet ve,
Tutmuştur yüreğinden...
Şimdi,
Senin acınla,
Yanıyor kalbim.
Derdine,
Derman olmak,
Yaralarını,
Sarmak,
Rabb’imden talebim.
Tutabilirsem,
Elinden,
Aşk yolunu,
Seninle
Birlikte yürümek,
Hayalim.
Bu dua,
Aşkı,
Bize verene,
Kalplerimizi,
Birleştirene,
Rahman ve Rahim
Allah’ıma olan
Bir kırık dilekçemdir...
Ulu dergâhına,
Arzolunmuştur...