Anılarda kalan gözyaşı
Ve sessizdir , buruşuk peçeteler...
Burnunu çekiyor kadın...
Geçmişten bir hınç alıyor sanki...
Kaybettiklerinden arta kalan gökyüzü...
Sanki...ağladı , ağlayacak gözyaşında yağmur...
Siyah perdeler indi , hatıralara...
Bir kadın daha bastırıldı...
Katledildi...acımasızca...
Yüreği yangın yeri...
Dağılır saçları omuzlarında...
Dünyanın yüküdür baş edemediği....
Yalan , dolanlarda ezilir kadın...
Zaman acımasızdır...
Gecenin loş karanlığı sarar odaları...
Gözyaşı saklıdır , gülüşlerinde..
Çeşmeye uzanır , ruhunu yıkamak için...
Terk edilmiş adamın...
Anılarını kurular , yeryüzü sanki..
Cemre düşer , kirpiklerinden...
Hafif makyaj da röfleli sarı saçlarını toplar...
Kadın yollara atar kendini...
Bilinmeyen , bir denklem gibi...
Çaresizlikte , yürünen yollar eskir....
Bütün yollar , çıkmaz sokaklara açık...
Yıkılsa da eğilmez başı , dimdik yüreği
Afrodit...Anadolu’ya uzanır bir kısrak başı...
Efsus...Efesin mavi denizlerinde çalkalanır..
Ege’nin sahillerinde yaşar , bu ölümsüz aşk...
Bereket tanrıçası Kibele...seslenir oradan...
Kırk memeden güzellik , bereket fışkırır..
Başaklar sararır ,
Kadının ellerinde ise , bu sevgidir..
Bitip , tükenmeyen gözlerindeki umutlar
Her gün , bereket olur....
Kadın isterse dostluk pekişir ,
Kedi , köpek sevişir...
Çocuklar büyür , onun kucağında...
Sen...bereketsin , Tanrının eşsiz gözünde....
Sevgisin , Aşk’sın , yeryüzünde...
Kadınlar ağlarsa....
Yağmurlar ağlar gökyüzünde...