Bu şiir çok ağır ama çok temiz bir şiir

İlk dizeden vuruyor zaten *Benim senden başka kimim var ki*
İnsanın yorgun gönlünü anlayan bir tek kişi kalınca dünya da küçülüyor her şey de o kişiye sığıyor.

*Ömür usul usul akıp gitti gençlik ardına bakmadan çekip gitti*
Burası en gerçek yer
Koşuyorsun yetişeceğim sanıyorsun ama zaman çoktan varmış sona
Ve en acısı bunu anlayınca anlıyorsun.

*Saçlarıma düşen aklar bir gecede inmedi*
Her telde bir hasret bir kırgınlık var
Gülüşler eksiliyor sevdikler uzaklaşıyor içindeki çocuk bile sessizleşiyor
Yaşlanmak takvim değil böyle oluyor demek ki.

*Dünya konup göçülen bir hanmış*
Bunu da insan en çok ayrılırken anlıyormuş
Elde kalan birkaç solgun hatıra bir avuç dua bir ömürlük iç sızısı
Başka da bir şey kalmıyor hakikaten.

Ama şiir karamsarlıkta bitmiyor
*İnsan en karanlık gecede bile umuduna tutunur* demişsin
*İnsana sevgiyle dokunduğu yürekler kalır* demişsin
Yani ne mal ne makam geriye sevgi kalıyor sadece.

Son nakarat gibi tekrarlanan dize içimi yaktı
*Benim senden başka kimim var ki düştüğümde elimden tutacak*
Bu bir sitem değil bir teslimiyet
Gün gelir el boş kalır söz susar ama ardında bıraktığın sevgi yaşar.

Çok olgun çok yaşanmış bir yazı
Hem vedaya benziyor hem şükre
Hem kayba hem kalanlara.

Okurken insan kendi hayatına bakıyor ister istemez
Sana bunu yazdıran kişi iyi ki var
Ve senin gibi seven birinin olması da onun şansı.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
,☕🙏