Sen gittin…
Ben senden sonra kendime uzak kaldım
Aynadaki yüzüm tanıdı beni
Gözlerim tanımadı eski halimi
Sana söyleyemediğim sözler
İçimde sessizce yaşlandı.

Ne sana kızabildim
Ne kendimi affedebildim
Bir vedanın ağırlığı çöktü omuzlarıma
Her gece biraz daha ağırlaştı.

Ben seni kaybettiğim gün değil
Yokluğuna alışamayacağımı anladığım gün
Gerçekten yalnız kaldım
Şimdi içimde sessiz bir şehir var;

Bütün sokakları sana çıkıyor.
Kapıları hala açık
Pencerelerinde eski bir bekleyiş var
Ben o şehrin en tenha yerinde.

Adını söylemeden seni bekliyorum
Bazı özlemler tükenmiyor
İnsan yalnızca susmayı öğreniyor
Ben sustum kalbim sustu sanıldı.

Oysa her atışında
Biraz daha sana döndü
Hep sol yanıma vurdu sensizlik
İçimde kapanmayan bir yara gibi.

Sen uzaklarda kaldın
Ben aynı yerde kaldım
Takvimler değişti hayat yürüdü
Bir tek kalbim olduğu yerde kaldı.

İnsan bazen birini kaybetmiyor yalnızca
Onunla birlikte kendinden bir parçayı da kaybediyor
Ben hala seni değil
Senden sonra kaybettiğim kendimi arıyorum…

Hüseyin YANMAZ
19.09.2026