Yalnız Yaradan’dan yardım dilerim,
Kulluğu Allah’ın kuluna yapmam.
Hayâsızı hayatımdan silerim,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Gıybet için gayret verenler versin,
Özrü kabâhati derenler dersin.
Sû-i zan besleyip yerenler yersin,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Varsın ağzı olan konuşsun dursun,
Plan peydahlayıp tuzaklar kursun.
Çalıp yerden yere vurursa vursun,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Kim nasıl bilirse öyleyim sansın,
İster şerle ister hayırla ansın.
Herkes kendisinin derdine yansın,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Düşe kalka engebeler aşarım,
Ne izimden ne yolumdan şaşarım.
Günâhımla sevâbımla yaşarım,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Kulak asmam gafillerin gafına,
Ne idüğü belirsizin lâfına,
Ne iftirâsına ne hilâfına,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Dostları kadardır insanın çapı,
Üzümün çöpü var armudun sapı.
Çalab’ımın çalaçağım tek kapı,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Câhiller ne cesurluktan bıkarlar,
Ne cehâlet yapısını yıkarlar.
Yırtık dondan çıkar gibi çıkarlar,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Mert, kalp kapısını nâmerde kitler,
Gönül gül bağını bülbülle çitler.
E malûm, ısırmaz havlayan itler,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Habîbi Resûl’e ümmetlik kârken,
Dâim dayandığım yardımcı yârken,
Gören, duyan, bilen El-Âlim varken,
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

Şerif der: "Ne diri diye yayarım,
Ne tenkîtten ne teşhirden cayarım.
Faydasızı ölülerden sayarım."
Ben "el âlem ne der" putuna tapmam.

27 Ekim 2018
İzmir