Böyle böyle vazgeçtim...
Önce resmini sakladım,
benden başka duymayan duvarlara ismini dahi sayıklamadım...
Ateş yandı, kor oldu.
Her ay bir dakika sesini duyacağım diye gün saydım...
Yorgunluğum haddini aştığında önce sana gönderilmemiş satırları astım...
Yokluğunda kazandığım adımların hepsi sana çıksın diye dua ederken
Ayrılık nedir tattım...
Sevdim dersem yalan, sevmedim dersem yalan,
Ne yana baktıysam seni gördüm.
Sustuğum yerde sızladım...
...
Ve anladım ki;
Ne giden geri geliyor, ne de geride kalan eskisi gibi kalıyor.
Bir avuç külden ibaret şimdi yangın,
Adının geçtiği cümleler bile sessizliğe kurban.
Ne ağır bir imtihandı var olmak,
Yokluğunla sınanıp her defasında yeniden başlamak.
Hani derler ya; "Geçer..."
Sadece alıştı yürek bu keskin sızıya,
Kendi sesimden bile sakınır oldum.
Artık ne yollar sana çıkıyor, ne de dualarım kabule yakın.
Bir hançer gibi saplı kalsa da o son sözlerin,
Sustum...
Her ay bir dakikaya susadım...
Susuzluktan çatlayan dudaklarım
Gönül sazının tellerini kopardı...
Kalem sustu, kâğıt sustu, ben sustum...
Her ay bir dakikaya hasret uyudum...
Ismahan Çeribaşı