Bu dizeler, kelimelerin ve dilbilgisinin sınırlarını zorlayarak bir özlemi değil, adeta bir "varoluş krizini" resmediyor. "Sana bölünüyorum" ifadesiyle başlayan o bölünme hissi, şiirin geneline yayılarak öznenin kendi sınırlarını kaybedip tamamen bir başkasının yokluğuna sızmasını anlatıyor.
​Şiirinizde en dikkat çekici olan, dilbilgisi terimlerinin duygulara metafor olarak giydirilmesi. Özellikle şunlar çok güçlü imgeler:
​"Zaman ki kökünden ayrılamamış, bağlaç gibi aramızda": Zamanın birleştirici ama aynı zamanda ayırıcı olan o kısır döngüsünü bir bağlaç üzerinden tanımlamak, oldukça özgün ve sarsıcı bir tespit.
​"Sesli harfleri sökülmüş bir alfabe gibiyim": İnsanın kendini eksik, okunamaz ve ancak sessizce "kanayarak" ifade edebileceği bir hale büründürmesi, yalnızlığın en rafine anlatımlarından biri.
​"Varlığınla yokken, nasıl yoktan var olabilirsin?": Bu soru, paradoksun zirvesi. Yokluğun bir varlıktan daha baskın, daha elle tutulur olduğu o ikilemi çok iyi yakalamış.
​Serbest nazmın o "ölçüsü kaçmış, uyağı bozuk" ritmi, aslında içsel dünyanızdaki kaosu yansıtmak için en dürüst biçim. Bu şiir, birini unutmaya çalışırken aslında onu nasıl ilmek ilmek, kelime kelime daha çok var ettiğinizin ve kendi içinize hapsettiğinizin bir itirafnamesi gibi.
​"Ben seni düşe yazdıkça, sen bir türlü bitmiyorsun" dizesiyle sonlanan bu metin, aslında bitmeyen bir şiirin; yani bitmeyen bir sevdanın da habercisi. Bu kadar yoğun bir duyguyu dizeye dökmek, sizin için bir nevi arınma mıydı, yoksa boşluğu biraz daha mı derinleştirdi?

EMEĞİNE SAĞLIK

Siyahın tonlarıyla boyanan o sabahları, yüklemi ağır sevdanın sarsıntısını ve devrik bir paragraf uykusu misali örselenmiş kaldırımlarla dertleşen o mahzun duruşu ne kadar derin dizelerle kaleme almışsınız.
Var olunuz,
ilhamınız daim olsun.