Yol nasıl, Talip?” dedi.
Talip hiç beklemeden cevapladı:
“Zor.”
Sonra durdu.
Zorluğu yolun değil;
Ardıma kattığım nefsin,
Yanıma taktığım derdindi.
Biri büyüdükçe
Öbürü de büyüdü.
Yol;
Görünmez oldu,
Bulunmaz,
Gidilmez oldu...

Yolu bulanlardan, menzile varanlardan, rıza-yı ilahiyle yürüyenlerden olmak duası ile...

Yüreğinize kaleminize sağlık hocam.
Gönül sözünüz daim olsun.
Saygılarımla 💐

Yunus’un çilesi de, derdi de, arayışı da hep aynı kapıya çıkar: Aslına ve sahibine.
​Sorduğun her sorunun cevabı dervişin o suskunluğunda, o yüreğe bıraktığı korda gizlidir. Derviş diliyle değil, hâliyle söyler:
​Kul, gurbetten sılaya, faniden Baki olana gider. Sırtındaki aba dünyalık yükü, elindeki asa sabrıdır; yolu ise kendi özüne, Hakk’a varır.

​Dal, toprağa düşer, aslına döner. Yaprak darılsa da, kırılsa da, Her şeyin sığınağı ve son durağı yine topraktır.
​Sel, yakıp yıkarak geçer ama durulacağı yer ummandır. Kendi bencil coşkunluğu bittiğinde denizlere karışır, yoklukta varlığı bulur.

​Dil, samimiyeti kadardır. Haddini bilmeyen, öylesine diyen lafta kalır; ama can-ı gönülden "Allah" diyen dil, arşa, duaların kabul olunduğu o makama gider.

​insanlardan umudu kesip yalnız kaldığında, hâlini arzedeceğin tek makam kalır; o da Halil’in, Cebrail’in değil, Rabb’in katıdır.

​Gül, dikenine ve bağına rağmen boynunu büker, kokusunu rüzgâra verip Sevgili’ye ulaştırır. Dargınlık dünyaya, gidiş Sevgili’yedir.

​Kül, rüzgâra kapılır ama savrulduğu yer yine aşktır. Yanıp kül olanın artık kaybedecek bir şeyi kalmamıştır; kül, fenaya (yokluğa) erer.

​Yunus’u olgunlaştıran bir ömrsüz misafirdir. Hamı pişiren darlık, yerini en nihayetinde genişliğe (feraha) ve sonsuz rahmete bırakır.

​Dervişin yüreğine bıraktığı o kor, kelimelerin bittiği yerdir. Yollar ne kadar uzun, ömür ne kadar kısa olursa olsun; giden her şey, en nihayetinde kaynağına döner.
TEBRİKLER