Kimseye yalakalık yapmadım,
Herkese saygıyla yaklaştım.
Şimdi bu yüzden gözümde ki yaşlar;
Herkese değer vermeye çalıştım.

​Herkes yıpranmamış sanarken,
En çok kendimi yıpratmışım.
Herkese ederi kadar değer vermek lazımmış;
Dilim kılıçtan keskindir.

​Beni en çok "can" dediklerim,
Kalbimin orta yerine sapladı hançeri.
Şimdi kimseye güveni kalmamış,
İnancını paramparça ettiğiniz
Güven var karşınızda!

​Karanlıktan korkan ben, artık karanlıklar içinde...
Bunu sizler başardınız.
Menzile varmadan ayağımı kestiniz;
Şimdi her cümlemde bir sitemim var.

​Herkesi kendim sandım, yanıldım;
Kırk yabancılar elimden tuttu,
En yakınlarım uçuruma itti...
Dermanım kalmadı, son bir ümit var içimde.

​O da evlatlarım... Bir gün, "Babamız burada,
Arkamızda koca bir dağ gibi," derler mi?
Şimdi virane oldum; gözlerim sizi görmek için nice ağıtlar yaktı,
Ama bu yangın her seferinde daha da çoğaldı.

​Yakup Peygamber’in yaşadığı evlat hasretini şimdi anladım;
Sen kuyuya atılan Yusuf’umsun...
Şimdi iyice anladım Yakup Peygamber’in hayatını.

Yusuf’um baba nedir bilmedi,
Kızım ise gönlü kırık bana.
​Meğersem ben kendi kendime silah çekmişim;
Alnıma yazılmış sınavların en ağırı...

Şimdi üstüne bir de evlat hasreti;
İçim yanıyor, kimse söndüremiyor.
İçim yanıyor, kimse yangınımı bilmiyor;
Gözleri yaşlı bir babanın feryadı bu...