Dedim, şu ağaçta salınan nedir?
Hastalara şifa kılınan nedir?
Bir yılda dört mevsim, bulunan nedir?
Biri elma diyor, biri muz diyor.

Desem ki hayatın olmazı nedir?
Onsuz damakta tat kalmazı nedir?
Sofranın zararlı beyazı nedir?
Biri şeker diyor, biri tuz diyor.

Zamanın önüne duvar örülmez,
Çile dergâhında safa sürülmez.
Rüzgâra karışır, gözle görülmez;
Biri zerre diyor, biri toz diyor.

İnsan olgunlaşır dert ile pişer,
Ömürden sararan yapraklar düşer.
Son mevsime doğru gelince beşer;
Biri hazan diyor, biri güz diyor.

Azrail’dir her an bizimle gezer,
Gözünü kırpmadan avını süzer.
Kâtipler ağzından çıkanı yazar;
Biri sevap diyor, biri çiz diyor.

Kimisi mal yığar, bitmez tasası,
Kiminin huzurdur elde asası.
Kabirdir son durak, sözün kısası;
Biri yakın diyor, biri uz diyor

Adam, insan olan bilir yerini,
Karşıdan tanırım gönül erini.
İkisi de aynı dalın ürünü;
Biri ceviz diyor, biri koz diyor.

Nûrfânî der: "Kim ki bir cihat eri,
Hakk’ın eşiğine koymalı seri.
Birlik olmak için gerek özveri;
Biri kardeş diyor, biri siz diyor.

Nuriye Akyol
19/6/2026