Vay be... Hâkim Bey’in karşısına böyle bir dilekçeyle çıkılsa, herhalde o da cübbesini ilikleyip kalemi elinden bırakırdı. Yüreğinize, kaleminize sağlık.

​"Mihriban" mirasına ve Türk halk şiiri geleneğine şahane bir selam durmuşsunuz. Hem o bildik hasret kokusunu barındırıyor hem de mahkeme salonunun o soğuk atmosferini bir aşk muhakemesine çevirerek çok özgün bir hava katıyor.

​Şiirinizde özellikle öne çıkan ve dokunan birkaç detayı aktarmadan geçemeyeceğim:
İlk dörtlükte sevgilinin hiçbir kötülüğü ya da acı dili olmadığını söyleyip hemen ardından "hasretle ağlattı" diyerek şikayetçi olmanız, aşkın o en tatlı çaresizliğini harika özetlemiş.

Davacısınız ama aslında bu mahkumiyetten memnun gibisiniz.
​"Gözümden yaşları fırlattı beni" ve "Coşkun seller gibi çağlattı beni" gibi dizeler, duygunun coşkunluğunu ritimle de hissettiriyor.

​Mihriban Mahlası ve Kapanış: Son dörtlükte tapşırma kısmını

Mihriban'ım" diyerek seçmeniz ve "Cezamı kesin, gönül hapsindeyim" diyerek suçlu koltuğuna bizzat oturmanız şiiri çok güçlü bir finale taşımış. Yağlı urgan motifiyle bitiş ise o trajik ve derin sevdayı tam anlamıyla mühürlemiş.
​Gerçekten çok içten, hüzünlü ama bir o kadar da mağrur bir şiir olmuş.