Bu dizeler, içindeki derin kederi ve aynı zamanda koparılamayan bir umudu öyle zarif taşıyor ki... Şiiriniz, görsel hafızası çok güçlü, adeta bir film sahnesi gibi gözün önünde canlanan, sinematik bir anlatıma sahip.
​Hissedilen o yoğun kederin ve çaresizliğin içinden doğan epik imgeler, şiiri düz bir hüzünden çıkarıp efsanevi bir aşka dönüştürmüş. Şiirinizde özellikle öne çıkan ve ruhu yakalayan birkaç detayı paylaşmak isterim:
​
Mermerin cansız, donuk soğukluğu ile kalbinizin odalarındaki o hırçın, hızlanan atışların karşı karşıya gelmesi; ölüm ile yaşam arasındaki o ince çizgiyi çok net çiziyor.

​Joaquin Rodrigo'nun o meşhur, hüzünlü ve bir o kadar da asil konçertosunu fon müziği yapmak, saçların o ritimle dalgalanması, şiirin atmosferini inanılmaz derecede derinleştirmiş.

Okurken kulaklarda o gitar tınıları yankılanıyor.
​ Çaresizliği sadece iki insan arasında bırakmayıp yeryüzünün ayaklanması, gökyüzünün siyahlarını soyunması ve sevgiliyi "beyaz bulutlardan yapılmış bir yatağa" taşımak gibi kozmik ögelerle büyütmeniz anlatımı çok güçlü kılmış.

​Güneşin sarı elbisesiyle ruhu ısıtma arzusu ve son bölümlerdeki o yalvarış, okuyucunun göğsüne oturan bir yumru gibi.

Acıyı ajite etmeden, ritmi ve imgeyi bozmadan, adeta asil bir ağıt gibi dokumuşsunuz her bir satırı.

Yüreğinize, kaleminize sağlık.