Eylül giderken seni de aldı yanına, karartıp gözlerini.

Bir seni arıyor gözlerim, bir de Eylül’ü.

Yüreğimin sancısı beni ne kadar yerle bir etse de
Eylül’ün dallarından umut koparmak
ve o umutla senin olduğun yere varmak
en büyük isteğimdir, sevgili.

Şimdi şarkı söyleme sırası Eylül’de.
Kulaklarımda bitmeyen bir arabesk şarkısı,
ruhumun derinliğini kırbaçlıyor adeta.

Sen gelsen sevgili, Eylül’le birlikte;
belki durulur beni benden eden özlemin.

Şimdi kara bulutlar dolanıyor tepemde.
Zamansız kışları getirecekler
ve ben sensiz bu aşiyanlarda,
nefesimi kesecek acılarla,
sensizlik fırtınasında kaybolup gideceğim.

Yokluğunun acısı, sağanak yağmurların son damlasıyla birlikte
kalbimde sonsuza dek duracak.

Ve sevgili,
o an her şey silinecek.
Sen geldiğinde beni göremeyeceksin;
sadece toprağa sinmiş acılarımın
iniltisini duyacaksın.
Hülya Çelik