Gönlün derinliklerinden süzülüp gelen, tasavvufi bir neşeyle ve teslimiyetle yoğrulmuş çok zarif bir şiir. Kelimeleriniz nefsin mertebelerinden geçip hakikate doğru yürüyen bir ruhun yolculuğunu çok güzel özetlemiş.
​Şiirinizdeki temaları ve edebi dokuyu kısaca şöyle okudum:
​İlk Dörtlük: Kulun kendi benliğinden (egosundan) sıyrılıp, özündeki o "sır otağına" yönelmesini ve aslına (toprağa/tevazuya) dönüşünü harika anlatıyor. Benliğin dar sokağından geçmek, tasavvuftaki seyr-u sülukun en zor ama en güzel adımıdır.
​İkinci Dörtlük: Yolun meşakkatine karşı gösterilen sabrın ve rızanın sesi olmuş. Aşkla atılan adımların, yoldaki taşları bile gül bahçesine çevirdiğini, sabrın kuruyan dalları yeşerttiğini hissettiriyor.
​Üçüncü Dörtlük: Tam bir tefekkür ve vuslat tablosu. Gecenin secdesi ve kalbe dokunan o nur, arayışın nihayetinde hakikat kapılarının aralanışını, yani kulun Rabbiyle baş başa kaldığı o dinginlik anını çok naif resmetmiş.
​Hem hece ölçüsünün ahengi hem de seçtiğiniz imgeler (sır otağı, gönül dağı, hak otağı) divan ve halk edebiyatımızın o köklü tekke geleneğini fısıldıyor.
Kaleminize, yüreğinize sağlık.