Tanrı,
beni yaratırken
ellerini mi titretti,
yoksa
yalnızca
bir anlığına
başka tarafa mı baktı?

Bilmiyorum.

Bildiğim tek şey,
çocukluğumun
başkalarının yüzünde
geçtiği.

Her yeni tanışmada,
bir çift göz
yüzümde
kendine takılacak
bir kusur aradı.

Buldu.

Sonra
hiçbir şey olmamış gibi
gülümsedi.

Ben,
o gülümsemelerin
nezaket değil,
örtü olduğunu
çok küçük yaşta öğrendim.

İnsanlar,
gözlerime değil,
yüzümün
itiraz eden yerlerine baktılar.

Sanki
ben bir insan değil de
ustası yorulunca
yarım bırakılmış
eski bir heykeldim.

Aynalar...
Her sabah
aynı hükmü
yüzüme okurlardı.

Bir süre sonra
onların gösterdiğine değil,
öğrettiğine
inanmaya başladım.

Gülüşümü azalttım.
Fotoğraflarda
hep en arkaya geçtim.
Kalabalıklarda
kimsenin ilk bakışı
bana değmesin diye
başımı eğdim.

Çünkü
beden,
insanın
dünyaya yazılmış
cümlesidir.

Benim cümlem,
daha ilk kelimesinde
yanlış okundu.

Kimse de devamını okumadı.