İçinin Sesi
Zarar mı etmişim... Varsın etsin be gönül.
Zaten neyimiz kaldı ki şu dünyada yalan olmayan?
Cebimizde üç beş kırık hayal,
Gözümüzde uykusuz gecelerin izi...
Biz sevdik mi öyle yarım yamalak sevmeyiz ki;
Ciğerimiz sökülene, nefesimiz kesilene kadar.
Varsın dünya bizi "kaybetti" yazsın,
Biz o bir çift gözün uğruna her gün kaybolmaya razıyız.

Gönül laf dinlemiyor işte, ne yapsan nafile.
"Unut" diyorlar, "geçer" diyorlar...
Bilmiyorlar ki o yara kabuk bağlasa bile içi hep taze.
İnsan kendi kalbine söz geçiremezken,
Nasıl laf dinlesin başkasından?
Sanki içimde bir yerlerde hiç bitmeyen bir sızı var;
Dokunsalar ağlayacağım, dokunmasalar öleceğim...

Eller ne bilsin benim içimin yangınını?
Onlar sadece dışarıdan tüten dumanı görür.
Hangi terazi tartar ki bir insanın sessizce hıçkırışını?
Hangi terazi çeker geceleri yastığa gömülen o ağır başı?
Bırak tartmasınlar, bırak "deli" desinler.
Zaten bizi bu dünyada bir tek,
Gönülden sevenler anlar.