İçimizde ansızın güneşler açtıran o gizli, o sıcacık el...
Hani en çaresiz anımızda, "Yaşıyorsun," diye fısıldar ya derinden.
İşte odur insan olduğumuzu hatırlatan o mucize;
Kimi yürekte gümbür gümbür çarpan coşkulu bir orkestra,
Kimi yürekte sessizce ağlayan, en yanık türküdür birdenbire...

Sevgi, titreyen bir ruha parmak uçlarınla dokunabilmektir.
Bölüşmektir kör karanlıkta ekmeği, hüznü ve gözyaşını...
İçten bir bakış, sıcacık bir sarılış yetiverir bazen;
Eritir içimizdeki o buzdan, o kapkara yalnızlıkları,
Çözer dilimizde düğüm olmuş en çaresiz hıçkırığı.

Ne bir damla kötülük barınır gölgesinde, ne de acıtan bir kin...
Şu yorgun, şu kırık dökük dünyamıza şifalı bir ilaçtır o.
Sığmaz ki kelimelerin o daracık kalıplarına, taşar gider...
Çünkü sevgi; insan yüreğinin kan ağlarken bile yazdığı,
O en güzel, en ölümsüz şiirdir...