O bakışlar ki;
tek bir kaş çatışıyla candan cefa eyler,
tek bir kavisle gönül saraylarını başa yıkar.

"Yüreğin demirden mi, gözlerin kömürden mi?" diye sordurur insana. Zehir midir, bal mıdır bilinmez ama aktığı yeri baştan başa değiştirir.

Sitemi de nimettir, nazı da.

Kelimelerin saltanatı bir çift gözün sükûtuyla karşılaşana kadardır.
Şairler hünerlerini sergilerler, imajlar kurarlar, kafiyeleri çatma taşlar gibi üst üste koyalar.
En ince duyguları mısraların arasına gizlerler de,
tek bir bakışın fırtınası karşısında kumdan bir kale gibi dağılmaya mahkûm olur.

Bazen bir bakış gelir, bütün şiirleri diz çöktürür.
ve yeryüzünde yazılmış bütün şiirler, kendi kelimelerinden utanarak sessizliğe çekilir.

Şairler bunun için ömür tüketir.
Bir ömrü, tek bir bakışın ağırlığını anlatabilecek bir dize bulabilmek uğruna harcarlar.
Kimi denizi ödünç alır, kimi ayı, kimi gülleri, kimi yangınları...
Ama sonunda hepsi aynı gerçeğin önünde kalemini sessizce yere bırakıverir.

Çünkü bazı bakışların anlattığını ne mürekkep taşıyabilir
ne de alfabe.
Şairlerin yüzyıllardır kelimelerle çıkmaya çalıştığı o sarp dağın zirvesine, bir çift göz tek adımda varıverir.


Bir bakış vardır, baharı açtırır.
Bir bakış vardır, sonbaharı insanın göğsüne eker.
Bir bakış vardır, yüzyıllık yalnızlığı tek nefeste unutturuverir.
Bir bakış da vardır ki, bütün ömrü tek bir ayrılığın içine katlayıp bırakıverir.

Ressam renklerle,
bestekâr seslerle,
hattat harflerle yaklaşmaya çalışır o sırrın yanına.
Şair ise kelimelerle...
Ama o bakış, hiçbir sanata ihtiyaç duymadan insanın kalbine kendi imzasını atıverir.

Belki de en büyük şiir,
onu hakkında hiç yazılamayan şiirdir.

Kim bilir daha kaç bin şiir yazdırır bu bakışlar!


En içten tebrikler
ve iyi dileklerimle.