Ben seni işte o gün sevdim.
Tam hayattan ümidimi kestiğim bir gün.

Yolda avare avare yürürken,
Sana çarptığımın farkında bile değildim.
Ta ki sen bana;
"Kör müsün, önüne baksana!" dediğin an...
İrkildim.
Ve başımı kaldırıp gözlerinin,
Işığıyla aydınlandığım gün sevdim seni.

Ben aldanmıştım,
Yanılmıştım,
Kandırılmıştım.
Aşka bütün kapılarımı kapatmıştım.

İçim;
Bir şehir kadar kalabalık,
Ama bir o kadar da yalnızdı.
Olumsuz duygularla doluydu.

Yalnızlığımı,
Düştüğüm yerden kaldırıp,
Elimden tuttuğun gün sevdim.

Minik dalgaların bile yıktığı,
Kumdandı kalp kalelerim.
Ne sevenim olmuştu,
Ne bekleyenim.

Hep uzaktayken bile,
Asaletini sevdim.
Dik duruşunu sevdim.

İçim, kalbim...
Eski tarihlerden kalma,
"Keşkelerle", "pişmanlıklarla" doluydu.
Ruhumun tozlu raflarında.

Sen kusurlarımı silip,
Kalbime çiçekler diktiğin gün sevdim.
Dinçer Dayı