"imla korkuyla yenilen Romalı askerdir."

tek dize. anekdot.

bu dize Roma askerinin gücün disiplinin simgesi olduğunu ancak en güçlü görünenin dahi somut olanla orduyla ya da silahla değil de içeriden görünmez bir duyguyla korkuyla, aşkla çökebileceğini çağın kalbine yazmış.

bu dünyanın asıl acımasız gerçeği de tam burada gizli değil mi zaten.. zafer kazandıran şey ne kadar somutsa, yenilgiye götüren şey de o kadar görünmezdir tıpkı imla gibi:)

nasıl okuyordu ama Kurtiz o davudi sesiyle Wilde'ın şiirini:

"herkes öldürür sevdiğini ..."

Elbette ki etkili bir şiir çıkar senin kalimle harmanlanmışsa tarihi ve coğrafyasıya hikaye.
Ve bir de Bağcan eşlik ediyorsa şu güzel tınısıyla Ali'lerin çakırlığına...

Tebrikler, selamlar kalemine, Cemal dost.

Not: Mac güzeş. İyi izlemeler :)

"Düş'ün de düş görür"

metaforlar ve sembollerle
modern ve eskinin saflığı harmanlanıp müthiş bir şiir yazılmış
içtenlikle kutlarım

Kalbin izini sürüyoruz hayat boyunca

Bir gül açtı umut diye,
Bir nergis baktı yarına.
Çağın kalbi;
Sevmekten vazgeçmeyenlerde


İnsan kalalım yeter ki

inanıyorum
Çağın kalbini bulacağız.

Sizi
babanızın mezarının başında çekilmiş fotoğrafınızı gördüğümde
en çok orada tanıdığımı hissettim.
Başınızı ona yaslar gibi duruşunuz
yüzünüzdeki ifade vr beden diliniz...
O fotoğrafa uzun süre baktım ve içimden sadece şu geçti

"Ne güzel insan"


Şimdi şiirinizi okuyunca aynı fotoğraf gözümün önüne yeniden geldi
Aynı yerden konuşuyor sanki
Siz gürültünün içinde bile kalp sesini kaybetmeyen birisiniz.
Her halinizle insan olmanın hakkını veriyorsunuz. Bence asıl şiir de burada başlıyor.

Ne güzel şey insan kalabilmek...

Allah bu güzel hâlinizi daim eylesin.

"Çağın kalbini ararken" yıkılışını seyrediyoruz ve çakıllı taşlardan kulelerini de; kalbimizin yıkıntıları arasına dikmesine göz yumuyoruz.

Zaman belki de hiç gelmeyecek olan beyhude bir bekleyişten ibarettir. Beklemek fiilinin bile kemikleri sızlıyor artık beklemekten. Hatta kendi aralarında şöyle maytap geçiyorlar bak;

+Çok bekledim ama gelmedin.
-Neyi bekledin kuzum? Hâlâ neyi bekliyorsun?
+Ben de bilmiyorum ama beklersem bir umudum da olur gibime geliyor. Beklemesem bir gölgenin yansımasıyla bile hiç karşılaşmayacakmışım gibi bomboş hissederim.
-Yani beklersen kendi varlığını da duyumsayacaksın öyle mi?
+Boşluklarımı bekleme umuduyla doldurmak ve ona tutunduğum bu hissi kaybetmek istemediğimi biliyorum sadece..
-Belki de bu kadar çok istediğin için gelmiyordur. Halbuki bir bıraksan peşini ve hiç düşünmesen, çekim yasası o beklediğin her neyse işte sana tıpış tıpış getirecek.
+Ama ben sonuç odaklı değil, zamana yayılan belirsizliğin bana duyumsatacağı o hazzı ve yalnızlık gibi askıya alınacak bütün o muallak duyguların, hücrelerime ağır ağır işleyeceği o sızılarıyla kıvranmak istiyorumdur belki...
-Sen kendi yangınına, kendin taşıyorsun o zaman odunlarını ve küllerini karıp topluyorsun durmadan her gün...Yorulmuyor musun peki?
+Beni yoran beklemek değil ki, umutsuzluk...umutsuzluğa kapılırsam, karanlığım beni de ele geçirir. O yüzden her gün sulayıp tazeliyorum umutlarımı...
-Umut tamircisi gibi bir şeysin o zaman, sevgiyle her gün eksik parçalarını biraraya getirerek yorgunluğunu da unutuyorsun böylece...

Ayyy abi yoruldum ya yazmaktan valla bu hikâyenin sonu gelmeyecek gibi, bir yere de bağlayamadım gitti:)))

Velhasıl fakirin ekmeği gibi kupkuru bir umut boğazımıza dizilmiş, her gün bir parça tırtıklayıp koparıyoruz ucundan azıcık. Sevginin de düşlerden alacaklı olduğu bir çağdayız.

Biraz kekik kokuludur, biraz da nergis.
Biraz tanıdık, biraz da içi yanık
Türküsünü çığırır kalbimizde sessizce
Hiç kavuşamayacağı o sevgisiyle...

Güzel yüreğine zeval gelmesin.
Sevgiyle abim.

Şiirinizi okurken insan kendini tek bir hikâyenin içinde değil, zamanın kırık parçaları arasında dolaşıyor gibi hissediyor. “Çakır Ali” burada sadece bir karakter değil; sevmenin yükünü ömür boyu taşıyan, aşkı biraz kader biraz yara gibi yaşayan bir ruh hâli.

Sanki sadece iki insanın değil, bütün bir çağın kaybolmuş duygusunu arıyoruz satır aralarında. Bu da şiire derin bir yalnızlık ve arayış hissi katıyor zannımca.
Genel olarak şiir, açık açık konuşmayan ama hissettiren imgesel bir dille akıyor okura.

Ve belki de en etkileyici yanı tam olarak bu: Anlaşılmaktan çok hissedilmek isteyen bir şiir olması.

Tebrikler, saygılar, selamlar...