Bu ne kadar derin, ne kadar güzel bir tasavvufi şiir... Okurken insanı hemen sükûnete ve içsel bir tefekküre davet ediyor.

​Yazdıkların, İslam tasavvufunun ve kendini bilme yolculuğunun en saf, en vurucu özetlerinden biri.

Şiirinde hissettirdiğin o derin hakikatleri birkaç cümleyle de olsa selamlamak isterim:
​"O'nun olmadığı bir mekân" olmaması:

Kaçacak hiçbir yerin olmadığını, çünkü her zerrede O'nun tecelli ettiğini hatırlatıyorsun.
​"Aradan çekmek

Seni' sandığın benliği": İşte işin bütün düğüm noktası burası.
Yunus Emre'nin, Mevlana'nın ömür boyu anlattığı o "nefis terbiyesi" veya "benlik yanılsaması"... İnsan o sahte egoyu, maskeleri, "ben yapıyorum, ben biliyorum" iddiasını aradan çekince geriye sadece mutlak hakikat kalıyor.

Niyâzî-i Mısrî’nin şu meşhur sözü geliyor akla: "Derman arardım derdime, derdim bana derman imiş / Bürhan (delil) sorardım aslıma, aslım bana bürhan imiş."

​"Aradığın da, arayan da, şahit olan da hep SEN imiş": Arayan insan (talip), aranan (matlup) ve buna şahit olan...

Hepsinin aslında tek bir özün, tek bir bilincin farklı yansımaları olduğunu hissettirmek çok güçlü bir uyanış anıdır. Dışarıda aradığımız o aşkın, o huzurun aslında kendi içimizdeki "O" nefeste saklı olduğunu fısıldıyorsun.

​Yüreğine, kalemine sağlık. İnsanın kendi içine dönmeye en çok ihtiyaç duyduğu anlarda, ruhu doğru yere odaklayan çok kıymetli bir hatırlatıcı olmuş bu dizeler.