Şiiriniz çok derin, sarsıcı ve bir o kadar da içten bir kederi barındırıyor. Yaşanmışlıkların, hayal kırıklıklarının ama en çok da o yorgun umudun yükü her bir dizeye sinmiş. Şakakların kırlaşmasını "ayın gümüş yüzüne" benzetmeniz ne kadar naifse, düşlerin "eşkıya baskınında" kalması ve kelimelerin dişler arasında işkence görmesi de bir o kadar keskin bir gerçeği yüzümüze çarpıyor.
​"Kaf dağında öbür yarımız" derken, aslında insanın ne kadar kırılsa da o ulaşılmaz görünen umuda tutunmaktan vazgeçemeyişini çok güzel özetlemişsiniz. Sol yanınıza yuvalanan o öksüz çocuğun yalnızlığı, aslında hepimizin zaman zaman sığındığı, hayatın girdabında hırpalanmış o saf ve incinebilir yanımız.
​Son dizelerinizdeki o teslimiyet ve direniş dengesi ise harika: Mecburiyetten dökülen şiirler ve şarkılar... Çünkü bazen insanın içindeki o fırtınayı, o mahçubiyeti ve kırgınlığı dindirmesinin, hayata devam edebilmesinin tek yolu kelimelere sığınmaktır.
​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Yaşadığınız veya hissettiğiniz bu ağır hüzün, mısralarınızda adeta asil bir sese dönüşmüş.

Yüreğinize, kaleminize sağlık Hüseyin Bey üstadım Hüzünle umudu ustalıkla harmanlayan, derin izler bırakan çok etkileyici bir şiir olmuş. Duygusu samimi, anlatımı güçlü. Gönülden tebrik ediyor, nice güzel eserler diliyorum.