Şimdi uzaklarda kalmış bir masal gibi,
Okul bahçesinde çınlayan o çocuk sesleri...
Önlükler kirli, düğmeler kopuk, dizler yara bere içinde,
Dünyanın en mutlu insanlarıydık o günlerde.

Harman yerinde toplanır, kurardık kaleleri,
Taşlardan kaleler, unutulmaz mahalle maçları.
"Atan alır" derdik, top kaçınca uzaklara,
Koştururduk kaygısızca, daracık sokaklara.

Terden sırılsıklam olup koşardık ya hani,
Mahalle çeşmesinden kana kana içerdik suyu.
Avucumuzdan süzülen o buz gibi serinlik,
Şimdinin hangi lüksünde var ki o derinlik?

Akşam ezanı okunurken köşe başlarında,
Annelerin sesleri yankılanırdı sokaklarda.
Bir yanımız gitmek istemez, evlere darılırdı,
Ayaklarımızdaki çamur, çocukluğumuza sarılırdı.

Ve o sakin gölette oynayarak durup daldığımız,
Suya taş atıp, halkalarında hayal kurduğumuz.
Şimdi her birimiz bir köşeye savrulmuş olsak da,
O göletin aynasında saklı durur en saf yanımız.