9
Yorum
23
Beğeni
5,0
Puan
112
Okunma
Bahar yaprağının üstünde
sarı yumurtalar
sessizlikte duruyordu;
yaprak bitlerinin yakınında,
yaşamın
sessizce başladığı yerde.
Kabuk çatladı;
larva,
siyah, dikenli, altı ayaklı,
bitmeyen bir açlıkla
ilerliyordu,
derisini döküyordu,
büyüyordu;
ta ki bedeni
kendine
dar gelene dek.
Sessizlik.
Yaprağın kenarına
tutunmak.
Sert kabuğun içinde
iç dünya
yeniden kuruluyordu;
kanatlar
karanlıkta
boy atıyordu.
Aydınlık bir sabah,
eski kabuk
yarıldı;
uğur böceği,
titrek ve yumuşak,
ışığa ulaştı;
güneşte
kanatlarını
kuruttu.
Uçuş.
5.0
100% (17)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.