Hazır hissetmeyi bekledim yıllarca.
Sanki insanın içine bir gün ansızın
Işıklı bir sabah dolacak da
Korkular susacak,
Yaralar kapanacak,
Ve kalp diyecek ki... “şimdi.”

Ama ben hep peronda kalan oldum.
Trenleri uğurlayan,
Camlarda kendi yüzünü izleyen,
Gitmek yerine içini kemiren rüzgârı dinleyen.

Zamansızdım…
Takvimlerin kenarında unutulmuş bir mevsim gibi.
Ne tam kış oldum
Ne bahara vardım.
Dağların doruklarına baktım uzaktan,
Karların içindeki o sessiz gururu sevdim.
Ama çıkamadım.
Hep kıyılarında dolaştım hayatın.
Denize yaklaşan biri gibi,
Islandı ayaklarım yalnızca.
Derinine cesaret edemedim.

Ve seni bekledim.
Amansız…
Bir felaketin gelişini bekler gibi değil,
Bir mucizeyi bekler gibi.
İnsan bazen bir kişiyi değil,
Kendinden kurtuluşu bekler ya…
Ben seni öyle bekledim.

Sebebim oldun.
Uykusuz gecelerimin,
Duvara çarpıp geri dönen sözlerimin,
Masada soğuyan çayların sebebi.

Kahır oluyorum şimdi.
Çünkü gölgende fazla yaşadım senin.
Bir ağacın altında değil de
Sanki yokluğunun karanlığında büyüdüm.
O kadar yakındım ki sana,
Kendimi kaybettim yaklaşırken.

Ellerimi bağlayan görünmez bir his vardı.
Adını koyamadığım bir zincir.
Belki umut,
Belki korku,
Belki de insanın kendi içine sapladığı o ince bıçak.
Hep seni bekledim.
Bir kapının önünde değil yalnız…
Bir ömrün eşiğinde bekledim.

Keşke hazır olsaydım.
Bir gün çıkıp gelseydim karşına
Bütün yaralarımla ama dimdik.
Deseydim ki... “Bak, ben de varım.
Gölgende değil, yanında yürümek için geldim.”

Ama seninle yürüyen hep gölgendi.
Ve ben ona bile kıskanç kaldım.
Çünkü geceleri seninle birlikte uzayan oydu,
Sabahları ilk ışığı gören oydu.
Ben ise uzaktan bakan
Kırık bir pencereydim yalnızca.

Şimdi soruyorum geceye... Bitti mi bu bekleyiş?
Yoksa insan bazı insanları
Ömür boyu içinde mi taşır?
Çünkü bazı sevgiler kavuşmaz, Yalnızca derinleşir.
Bir kuyu gibi.
İçine baktıkça kendi sesini duyarsın.

Ve ben hâlâ o kuyunun başındayım.
Ellerim boş,
Gözlerim yorgun,
Kalbim sana çıkan bütün yolları ezberlemiş.
Yine de içimde küçücük bir ihtimal var.
Küllerin altında saklanan son kor gibi.

Belki bir gün
Beklemeyi bırakırım.
Belki bir gün
Kendime yetişirim senden önce.
Ve ilk kez
Birinin gölgesine değil,
Kendi ışığıma yürürüm.

04.12.2002