Bir türlü yerleşmiyor yüreğin benim yüreğimin en kuytu odalarına,
Sanki uzun yıllardır boş bırakılmış bir konağın
Pencerelerine uğrayan yabancı bir rüzgâr gibisin,
Geliyorsun,
Dokunuyorsun,
Ama kalmıyorsun.

Bana bıraktığın emanet bakışların var,
Parmak uçlarında başka mevsimlerin izini taşıyan,
Başka hikâyelere yaslanmış yorgun duruşların.
Senin bende kalan yanlarının
Aslında bana ait olmadığını,
Gözlerinin kıyısında biriken uzaklıklardan biliyorum.

Gece olunca, hüznü kadehlere doldurup
Acıyla yudumlayan sokaklar gibi
Sessizce içime çöküyorsun.

Aklımın en karanlık köşelerine sızıyor sesin,
Eski bir şarkının unutulmuş nakaratı gibi,
Ne kadar susturmaya çalışsam da
Dönüp dolaşıp beni sana sarhoş ediyor.

Bense, her gece yeniden,
Gözlerine gebe kalıyorum.
Henüz doğmamış umutlar taşıyorum içimde.
Bir bakışına büyüyen düşler,
Bir gülüşüne ömrünü adayan çocuk kalbimle
Sana yeniden inanıyorum.

Senden kalan birkaç kırıntı var avuçlarımda,
Pulsuz bir mektubun sararmış kokusu,
Yarım kalmış bir cümlenin titrek harfleri,
Bir sonbahar akşamına sıkışmış kahkahaların...
Onlarla yaşamaya çalışırken
Onlarla boğuluyorum.

Ben yine hazırım sana kanmaya.
Yine aynı yangına yürümeye,
Aynı uçurumun kenarında adını fısıldamaya.

Gel...
Gel aşk yanım.
Gel, eksik bırakılmış bütün cümlelerimin devamı ol.
Gel, yarım kalmış ömrümün tamamlanmamış sayfası.

Ben senin menzilinde,
Kör bıçaklarla kesilmiş bir sabrın kanayan ucuyum.
Geceler boyunca
Yatıya kalmış uykusuzluklarla oturuyorum pencere önlerinde.
Şehrin ışıkları gözlerime vuruyor,
Hiçbir sokak aydınlatamıyor içimdeki karanlığı.
Her lamba direğinde biraz seni görüyorum,
Her geçen gölgede biraz seni kaybediyorum.
Sanki herkes yavaş yavaş kendi hiçliğine yürüyordu.

Sesini duyan bütün türküler sustu.
Dağların yankısı eksildi, nehirlerin türküsü yarım kaldı.
Çünkü sen gidince, kelimeler anlamını,
Şarkılar sesini, baharlar rengini unuttu.

Sen; alfabemin ilk harfi, şiirlerimin ilk hecesi,
Dualarımın en gizli yeriydin.
Sen geldin de şairler yeniden aşkı yazmaya cesaret etti.
Kalınacak en güzel şehir yüreğimdir bil,
Sokaklarında sadakat büyür, meydanlarında özlem dolaşır,
Gecelerinde senin adın nöbet tutar.
Ama ne zaman gitsen, ben yine yokluğuna acemi kalıyorum.

Her ayrılışında yeniden öğreniyorum düşmeyi.
Her vedanda yeniden kırılıyor içimdeki çocuk.
Ah sen, arkanda görünmeyen hasarlar bırakıyorsun.
Yıkılmış köprüler, sular altında kalmış yollar,
Sessizliğe gömülmüş şehirler bırakıyorsun.

Şimdi öyle bir gel ki bana,
Yağmurun aylarca susuz kalmış toprağa gelişi gibi.
Karanlığın sabaha kavuşması gibi.
Gittiğin kadar gel mesela.
Eksilttiğin ne varsa çoğaltarak dön.
Yeni âşıklara tebessüm umutlarımın,
Pencereler açsın yüzünü gören evler,
Çiçekler mevsimini şaşırsın gelişine.

Öyle bir lokmalık değil, bir anlık değil,
Bir heveslik hiç değil.
Bol keseden gel bana.
Kollarınla,
Gülüşünle,
Sesinle,
Özleminle, kalmaya niyet ederek gel.
Çünkü ben seni beklerken bir ömür eskittim.
Ben hâlâ, adını duyduğum her rüzgârda
Bana döneceğine inanıyorum.


02.06.2006