Kalbim yavaş atıyor bu sonbaharda,
Yorgun… Uzun bir sessizliğin içinde
Kendi sesinde kaybolur gibi.

Acının dokunuşuyla solmuşum,
Bembeyaz bir yalnızlık çökmüş üzerime,
Nefesim daralıyor
Zaman ağırlaştıkça.

Saatler geçiyor,
Ama içimde hep aynı an…
Geçmişin kırık aynasında
Yüzüm sana dönük.
Hatırlıyorum,
Ve hatırladıkça
Sessizce ağlıyorum.

Ben yine giderim
Rüzgârların bildiği o yere…
Kırık, eksik, savrulmuş bir halde,
Bir o yana, bir bu yana,
Hiçbir yere ait olmadan…
Kurumuş bir yaprak gibi.

Ama yarın…
Şafak sökerken
Umutlarımı alıp yola çıkacağım.
Çünkü biliyorum,
Bir yerlerde
Beni bekleyen bir sen var.

Ormanlardan geçeceğim,
Dağları aşacağım,
Yollar ne kadar uzun olursa olsun
Senden ayrı kalamayacağım.

Gözlerim içime dönük,
Düşüncelerime kilitli,
Dış dünya silinmiş gibi…
Ne bir ses,
Ne bir renk.

Yalnız yürüyeceğim…
Bilinmeyene doğru.
Benim için gece gündüze karışacak,
Zaman anlamını yitirecek.

Ne akşamın altın ışıkları,
Ne rüzgârın fısıltısı…
Hiçbiri dokunamayacak bana.

Çünkü içimde
Tek bir özlem var artık:
Yalnızca sen…


30.07.2023