Kalbimi susturmaktan yoruldum.

Her gece ağzını kapatıyorum,
Her sabah yeniden bağırıyor.
Sanki acının da bir nefesi varmış;
Ben sustukça o yaşamayı öğreniyor.

İnsana kalbi de yük olurmuş.
Bunu en ağır hâliyle öğrendim.

Yerinden söküp atmak istiyorum.
Toprağa gömmek,
Üzerine adımı bile yazmamak istiyorum.

Çünkü göğsümde taşıdığım şey
Artık bir kalp değil.

Çürümüş bir et parçası.
Kendi kokusuyla beni zehirleyen,
Ölmediği hâlde yaşayan,
Yaşadığı hâlde her gün biraz daha öldüren
Bir enkaz.

Yine de yanıyor.

Kül olmuyor.
Sönmüyor.
Aksine, her atışında
İçime yeni bir yangın bırakıyor.

Canım yanıyor.

"Yeter..." diyorum.
"Artık bırak beni."

Duymuyor.

Belki de kalpler sağırdır.
Belki de en büyük lanet,
Atmaya devam etmeleridir.

Bir gün herkes beni hayatta sanacak.

Oysa ben,
Çoktan ölmüş olacağım.

Sadece göğsümde,
Çürümeyi reddeden bir kalbin
Cenazesini taşıyor olacağım.

[