Dağların sessizliği, ovaların sabrı, denizlerin enginliği ve zeytin ağaçlarının gölgesi..
hepsi aynı annenin farklı yüzleri değil midir.
Biz ona dünya diyoruz,
o ise kendini bize daima yurt diye tanıtıyor.

Ne acıdır ki insan misafir olduğu evi fethedilecek bir ülke sandı.
Dağları yalnızca maden, ormanları yalnızca kereste, nehirleri yalnızca tüketilecek su olarak gördü.
Toprağın kokusunu değil, altındaki cevheri,
ağacın gölgesini değil, gövdesindeki kazancı hesapladı.
Her kazmanın sesi biraz daha dünyanın kalbine indi.
Her bomba şehirlerle birlikte insanlığın vicdanını da parçaladı.

Dünya hiçbir zaman bizden saraylar istemedi.
Bir avuç merhamet, biraz vefa ve yaşanacak kadar huzur ona yeterdi.
O, savaş isteyenlere bile zeytin dalı uzattı. aç olana ekmek, susuz olana pınar, üşüyene güneş oldu.
Fakat insan, uzatılan dalı kırmayı, gölgesinde dinlendiği ağacı kesmeyi marifet saydı.
Sonra da utanmadan kaderi suçladı.

Bugün iklimin dili değişiyorsa, denizler kabarıyor, ormanlar sessizce kül oluyorsa, belki de dünya ilk kez konuşmaya başlamıştır. Çünkü en uzun sabrın bile bir feryadı vardır. Bu isyan, toprağın insana düşman oluşu değil; insanın kendi vicdanından uzaklaşmasının yankısıdır.

Aslında dünyanın öfkesi bile merhamet taşır. Her deprem, her kuraklık, her çatlayan toprak sanki aynı cümleyi tekrar eder: "Ben size sadece emanet edildim, mülkünüz olmadım."

Kurtuluş reçetesi bellidir; daha fazla tüketmemek, daha az incitmek.. Daha çok sahip olmakta değil daha çok emanet bilmekte.


Dünya hâlâ dönüyor. Hâlâ ekmeğini veriyor, yağmurunu esirgemiyor, güneşini herkesin üzerine eşit doğuruyor.
buna rağmen bize düşen, onun sabrını sınamak değil, onun rızasına layık olmaktır.

Dünya incinirse eğer,
sonumuzun kıyameti yakındır..