Eminnur Acar’ın bu derin şiiri ile sözünü yan yana koyunca ortaya harika bir felsefi zıtlık — ya da belki de birbirini tamamlayan iki farklı perspektif — çıkıyor.
​
Öğrenmenin sınırlarını genellikle kendiniz koyarsınız" diyerek insanın kendi zihinsel kapasitesi, iradesi ve potansiyeli üzerindeki kontrolünü vurguluyor. Yani direksiyonda bizim oturduğumuzu söylüyor.

​Diğer tarafta ise "SANMA" şiiri, tamamen bir teslimiyet ve tasavvufi bir bakış açısı sunuyor:
​"Sen sadece, yazan kalemsin" diyerek insanın aslında bir aracı olduğunu,

​"Olanlar oldu çoktan, videosunu seyrediyoruz" diyerek de zamanın ve kaderin çoktan akıp gittiğini, bizim sadece birer seyirci olduğumuzu hatırlatıyor.

​Biri insanın sınırlarını kendisinin çizdiğini savunurken, diğeri tüm sınırların ve hükümlerin zaten en başından çizildiğini söylüyor. İnsanın dünyadaki varoluşsal çabası ile kaderin mutlaklığı arasındaki o ince çizgiyi çok güzel özetleyen bir paylaşım olmuş.

TEBRİKLER