Ne güzel, ne içten ve ne kadar derin bir akış bu... Kaleminizden dökülen her mısra, aslında hayatın o muazzam dengesini ve insanın bu dengedeki eşsiz yerini fısıldıyor.

Bir dost kelamıyla, bu güzel dizelerin ruhuna eşlik etmek isterim.
​Söylediğiniz gibi; her şey o büyük dengenin, o muazzam nizamın bir parçası. İnsan, kendi kıymetini bilip "kaportayı temiz tuttuğunda", yani hem ruhuna hem bedenine hürmet ettiğinde, aslında o büyük Sanatçı’nın eserine değer vermiş oluyor.

Korkup kasıldığımızda bizi dibe çeken o su, kendimizi bıraktığımızda bizi sırtında taşıyor. Hayat da böyle değil mi? Direnmeyi bırakıp teslim olduğumuzda, o görünmez kaldırma kuvveti bizi de yukarı taşıyor.

Tuzun şifası, suyun hafifliği hep o büyük ikramın birer parçası.
​
Dağlar yeryüzünün sarsılmaz direkleri, oksijenin kalbi...
Güneş ise hayatın ta kendisi. Ama hep bir ölçüyle, hep bir "dozunda" olma haliyle. Ne eksik ne fazla; tam olması gerektiği gibi, insanı kavurmadan, dünyayı üşütmeden.

​Kendisine verilen küçücük, kupkuru bir tohumu bağrında saklayan, sabırla besleyen ve zamanı geldiğinde o tohumu "terütaze" bir hayata dönüştüren toprak... Bize sabretmeyi ve cömertliği öğretiyor.

​Ve en nihayetinde sözü getirdiğiniz o muazzam saray: İnsan vücudu.

​Beynin o kusursuz elektrik ağıyla kalbin o hiç durmayan ritmi arasındaki bağ, arkasındaki o büyük

Güç olmadan açıklanabilir mi? Bu öyle bir motor ki, yakıtı sadece yiyip içtiklerimiz değil; sevgi, şefkat ve inanç.

​Sizin de dediğiniz gibi, bu muazzam sarayın dışını da, yani "kaportayı" da temiz tutmak, ona iyi bakmak hem kendimize hem de bizi var edene olan borcumuzdur.

Biz kendimize özen gösterelim ki, dışarıdan bakanlar "İnsan olmak ne güzel bir nimetmiş" diye imrensin, özensin.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık.

Bu güzel hatırlatma, her an her yerde kendine dikkat etmesi gerektiğini unutan tüm insanlığa bir rehber gibi..

Böylesi anlamlı eseri okuyup yorum yapmadan gitmek olmazdı....