Kes hesabımı gidiyorum,

Defteri kapat, kalemi kır usta.

Ne bir alacağım kalsın bu ömrün tezgahında,

Ne de ödenmemiş bir diyet gölgemde.

Oturup bir köşede günlerce

İyiliğin ve kötülüğün matematiğini yaptım;

Çıkardım kendimi kendimden,

Elde sıfır kaldı koskoca bir hayattan.



Kime kalbimi bölüştürdüysem,

Çarpıldım en büyük yalanlarla.

Topladım üst üste kırgınlıkları,

Yine de yetmedi hak etmeyenlerin kefaretine.

Ben ömrümü bir vefa denklemine yatırdım,

Oysa hayat, hep sıfırla çarptı umutlarımı.



Biriktirdiğim bütün o "iyi niyetler",

Zarar hanesinde şimdi birer ağır yük.

Kötülüğün o kusursuz, o acımasız geometrisi,

Doğru bildiğim ne varsa eğriye büktü.



İyilik dedikleri, meğer bir borç senediymiş,

Ödedikçe faizi katlanan, bitmeyen.

Kötülükse, peşin satan bir tüccar gibi arsız,

Kârını cebe atıp arkasına bile bakmayan.



İşte bu yüzden usta, kes hesabımı.

Ne hakkım helal olsun bu hileli teraziye,

Ne de bir damla gözyaşım alacaklı kalsın geleceğe.

Bütün artıları aldım koynuma, eksileri size bıraktım;

Ben bu matematiğin içinden,

Kendi sonsuzluğuma kaçtım.



Yılmaz KURUCAN

"Mayıs 2023"