sen yoksun ya…
hepten ıssız buralar.

olsaydın şimdi,
iki kelam ederdin.

ben de
kendimden uzaklara giderdim.

sonra döner,
sessizce gelişini beklerdim.

ha geldi,
ha gelecek…

derken
zamana bırakırdım her şeyi.

az daha bekle derdim,
yanmak öyle kolay değil.

az daha…
daha vakit erken.
gelir zamanı, zamanla.

sonra uzanırsın,
tutamazsın…
dokunamazsın…
hatta konuşamazsın.

ne sandın ki beklemeyi?
yanmayı ne sandın?

ah bu dilim, ah…
sen konuşasın diye nelere katlandım.
sustum.
sustum,
bekledim.

belki bir rüzgarda kokun gelir,
kim bilir?
her yağmurda gözyaşlarımı
karıştırdım damla damla.

bekledim…
sessizliklere rağmen,
bekledim.

gelip iki kelam edeceksin diye.
zaman geçip gitti.
sesin yok.
hala ıssız buralar.

uzattın gelişini nedense.
beklemekten
can yandı, can.

öyle bir yandı ki…
sorma.

hasret onda yandı,
sevda onda.

gözleri yolda,
kulağı seste kaldı.

ne o beklenen geldi,
ne de o ses duyuldu.

bekledi.
öyle,
vakit biterken...
ıssız
ve sessiz
bir yerde.
*
Mehmet Demir
6716