Artık gücüm yok
Bedenim yılların yükünü sessizce taşıyor
Saçlarıma düşen her ak
Geçip giden ömrün sessiz tanığı oluyor.

Gençlik bir bahar rüzgarı gibi geldi geçti
Ne sesi kaldı ne de ayak izi
Bir zamanlar umutla bakan gözlerimde
Şimdi hatıraların derin sessizliği var.

Aynaya her baktığımda
Yüzümde zamanın ince imzasını görüyorum
Her çizgi bir sevinci bir vedayı
Biraz da içime gömdüğüm acıları anlatıyor.

Gözlerim eskisi kadar uzağı seçemese de
Gönlüm sevdiklerimin yüzünü hiç unutmuyor
Meğer insanı ayakta tutan güç
Gençliği değil sevgiyi taşıyan yüreğiymiş.

Ne çok dost eksildi hayat yolundan
Ne çok isim sessizce hatıra oldu
Birer birer boşaldı gönül soframız
Geride yalnız dualar ve özlemler kaldı.

Şimdi biliyorum
Ömür avuçta tutulan su gibi akıp gidiyor
Geriye ne servet kalıyor ne de makam
Sadece iyilikler ve güzel hatıralar yaşıyor.

Bugün de şükredelim aldığımız her nefese
Çünkü takvimden düşen her yaprak
Ömür defterinden eksilen bir gündür
Bir gün biz de sessizce göçüp gideceğiz.

Ardımızdan okunacak bir Fatiha
Gönüllerde bırakılmış güzel bir iz
Ve hayırla anılan bir isim kalırsa
İşte gerçek ömür budur...

Hüseyin YANMAZ
06.07.2026