Hayat yorucu insanlar gelip geçer
Bir selam kadar yakın bir rüzgar gibi eser
Kimimiz sevinç taşır kimimiz derin sızı
Aynı yolun yolcusuyuz farklıdır yalnız izi.

Omuzlarımızda yılların sessiz yükü var
Her adımda biraz hüzün biraz da umut doğar
Dün dediğimiz bir hatıra yarın ise bilinmez
Zaman usulca akarken hiçbir yol geri dönmez.

Bir durakta bekleriz yorgun yolcular gibi
Kimin vakti önce dolar bilinmez bunun sebebi
Kimi erken iner yoldan kimi biraz daha kalır
Son durakta hepimizi aynı sessizlik alır.

Ne makam kalır geriye ne de geçici servet
İnsanlıktır ardımızda bırakılacak en büyük emanet
Bir güzel söz bir tebessüm bir gönüle dokunuş
Belki de ömrümüzden kalacak en değerli oluş.

Hüseyin der ki yol biter yolcu iner duraktan
Her nefes bir emanettir dönüş yok bu konaktan
Ne servet gelir bizimle ne de geçici unvan
Baki kalan güzel ahlak gönüllerde yaşayan iz ve duadır...

Hüseyin YANMAZ
07.07.2026