bir zamanlar
bir su akardı doğudan batıya,
yırtarcasına toprağı,
dağı deler, sesiyle uyanırdı rüzgar.

şimdi
o su hala var
ama artık sesi yok.
biri gitmiş, diğeri kalmış gibi.

duruyor mu, akıyor musun...
hiç belli değil,
ama akmak ne zamandır bu kadar ağır.
ne zamandır su, yürüyen bir yalnızlık.

bazen öylece düşünürüm
nehir eskir mi diye,
yoksa göz mü alışıyor kuruyana?

bir zamanlar sen çığlıktın, fırat
şimdi fısıltıdan bile az,
bakıyorum hiç kimse duymuyor seni.
ellerinle beslediğin o toprak bile
şimdi sana sırtını dönmüş.

bak her şey sustu birden
yeşil sustu.
mavi sustu.
taş bile konuşmaz oldu kıyılarında.
kumların kaybolup gitti sanki

seninle birlikte biz de eksildik biraz
çünkü sen sadece su değildin,
bir hatıraydın,
bir kucaktın çocukluk gibi geniş
bir dua gibi aramızda akan
göğe yükselen bir özlemdin bazen.

şimdi öylece akıp gidiyorsun,
daha çok susarak
daha az dokunarak
kim bilir hangi unutuluşun koyuna doğru bu gidiş.

biz burada
adını hala büyük harfle yazıyoruz.
bir gün döner mi diye,
bir gün yine gürül gürül akar mı
yeniden başlar mı diye.
*
Mehmet Demir
5721