1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
187
Okunma

Gel beri eğileyim, incinmesin zülf-i perîşânın;
Kakülüne ilişen reyhânı düzelteyim ey nev-civân.
Nâz ile uzat destini, sımsıkı tutayım ben onu;
Ced yadigâr hâtemini düşürmeyesin bir zemân.
Ardınca ben erişeyim, ardında kalmasın diyü;
Dâmânına takılmış gonceyi kurtarayım hemân.
Diz çöküp huzûrunda ben usul usul eğileyim;
Gül suyunu destine dökem, hoş koksun ol gülistân.
İzin ver açayım diyü nice zamandır beklerim;
Pas tutmuş sandukçanın kilidine uyar anahtâr.
Yaklaş biraz ey meh-likâ, ürpermesin nâzik tenin;
Omzundan kayan atlası örteyim bâd-ı hazân.
Vehm ile bakan sanır başka bir iştedir bu kul;
Her sözümün nihâyeti hizmet imiş ey hânümân.
not: Bu manzume, klasik Osmanlı şiirindeki tevriye ve iham geleneğine hürmeten kaleme alınmıştır.
ey yağmur divanından
a.s.ş
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.