Gülemiyorlar...
Birileri gülsün istemiyorlar.
Çünkü umut bulaşıcıdır.
Korkuysa onların düzeni.

Yüzler donuk, şehir duman, nefes bile sorguda,
Mutlu olsan adın çıkar yarın başka dosyada.
Bir kahkaha yankılansa taş kesilir duvarlar,
Gölgesinden korkanların geceleri uzarlar.

Çocuk büyür, hayal küçülür, anlat buna kader de,
Ekmeğinle umut tartılır aynı terazide.
Omzumuza yük bıraktı konuşmayan kalabalık,
Herkes suskun, herkes yorgun, herkes biraz kırık.

Güleni sevmez bu düzen, hedef seçer ilk önce,
Bir ışık görünce gelir karanlık binlerce.
Ben külden doğan ateşim, kolay kolay sönmem,
Bugün düşsem yarın kalkar aynı yolda dönerim.

Gülemiyorlar, gülenin anasını ağlatıyorlar,
Her tebessüme zincir vurup susturuyorlar.
Dört yanımız beton olsa umut yol buluyor,
Korkuyla kurdukları duvar tek tek yıkılıyor.

Gülemiyorlar, gülenin anasını ağlatıyorlar,
Her güzel yarını daha doğmadan karartıyorlar.
Ama güneş doğar yine, kimse engel olamaz,
Küllerinden doğan insan bir daha duramaz.

Masalarda büyük sözler, sokakta eksik ekmek,
Vicdan sustu yıllar önce, konuşuyor sadece öfke.
Kimse kimseyi duymuyor, sesler boğulmuş gürültüde,
Gerçekler en çok kaybolur alkışların içinde.

Yorulduk ama bitmedik, diz çökmeyi bilmedik,
Karanlığa alışmadık, sessizliği seçmedik.
Bugün bize gülenler yarın isim arayacak,
Çünkü direnen her insan bir iz bırakacak.

Korku onların silahıysa inat bizim mermimiz,
Yıkılmayan her adımda yeniden yazılır izimiz.
Ne kadar bastırsalar da ses yankılanır duvarda,
Bir kişinin cesareti yeter bazen meydanlara.

Gülemiyorlar...
Çünkü gülmek teslim olmamaktır.
Ve bir gün...
En çok susturulanlar en yüksek sesle gülecek.