Bir ev kurduk, duvarları sessizlikten,
Kelimeler kırık camdı, yürüdüm üstlerinden.
Gülüşlerin güzel değildi artık,
Sadece fırtına öncesi sakinlikti.

Her sabah "bugün değişir" dedim,
Her gece biraz daha eksildim.
Aynaya baktığım adam
Bana bile yabancıydı.

Sevmek buysa ben yoruldum,
Affetmekten eskidim.
Kalbimi sana emanet ettim,
Sen içinde kaybettin.

Ben artık kavga etmek istemiyorum,
Haklı çıkmak da istemiyorum.
Bir ömrü özürlerle toplamak yerine
Sessizce gitmek istiyorum.
Çünkü sevgi can yakmamalı,
İnsan evinde korkmamalı.

Adı aşk olsa ne yazar,
İçinde ben kalmadıktan sonra.
Ne zaman güldüm, şüphe ettin,
Ne zaman sustum, suçlu seçtin.
Her ayrılık tehdidinde
Ben biraz daha küçüldüm.

Oysa sevgi omuz olur,
Boyna yük olmaz insana.
Senin yanında öğrendiğim tek şey
Kendimden vazgeçmekti galiba.

Bugün ilk kez valizim hafif,
Çünkü yüküm eşya değilmiş.
Yıllardır sırtımda taşıdığım
Senin öfken, benim sessizliğimmiş.

Ne kötü birisin diye gidiyorum,
Ne de iyi biriyim diye.
Sadece artık nefes almak istiyorum,
Kimse izin vermeden.

Kapıyı usulca çekip çıkıyorum.
Arkamdan bağırırsan duymayacağım.
Çünkü ilk kez
Kendi sesimi dinliyorum.
Belki canım yanacak,
Belki geceler uzun olacak.
Ama hiçbir yalnızlık,
Yanında kaybolmaktan daha ağır olmayacak.

Bugün seni değil,
Kendimi seçiyorum.
Ve biliyorum...
Bazen en büyük aşk,
Gitmeyi başarabilmektir.