BERİT DAĞI

Başı duman, sırtı kardır her mevsim
Göğe yakın yüce durur Berit’im
Asırlar bağrında gölgelense de
Bütün heybetini korur Berit’im

Akşam sabah serin eser yel sende
Başka açar lale sümbül gül sende
Kar suyuyla coşup akar sel sende
Ceyhan olup akar, sarar Berit’im

Anadolu toprağında şahansın
Yüzyıllardır dimdik duran bir şansın
Kurda kuşa hem sığınak hem hansın
Özleyen düşünde görür Berit’im

Kaval sesi yankılanır koyakta
Sarp döşünde durmak zordur ayakta
Gece ay yıldızlı gündüzün akta
Şavkın Elbistan’a vurur Berit’im

Yaylağında yurt tutunca obalar
Dört mevsimde duman tüter sobalar
Berekettir boşa gitmez çabalar
Gönüle gönlünü serer Berit’im

Kantaronlar merhem olur yaraya
Yurttur çiğdem, nevruz, kekikle çaya
Değişmem çadırı, köşke saraya
Ev olur, yurt olur, korur Berit’im

Asırlık ardıçlar, çamlar, ladinler
Türkü tutar, her yer huşuyla dinler
Kuşlar eşlik eder, kayalar inler
Rüzgâr saçlarını tarar Berit’im

Nice şair ilham doldu seninle
Nice yiğit sevda buldu seninle
Nice sevda şiir oldu seninle
Mahir gurur duyar... Gurur Berit’im!

Mahir Başpınar / 01.07.2026